TEATR STAWIA SOBIE CEL

Bardzo często mamy do czynienia z przedstawioną wyżej sytuacją: widz bynajmniej nie przejawia tendencji do utożsamiania się czy wczuwania w postacie negatywne. Historia teatru zna wiele anegdot o przykrych przygodach, jakie spotykały aktorów kreujących „czarne charaktery”. Pepper wyraźnie rozróżnia dwa rodzaje reakcji emocjonalnej u odbiorcy: e m o t i o n w i t h, gdy odbiorca identyfikuje się z bohaterem i e m o t i o n a t, gdy odbiorca nie podziela emocji przedstawionych przez postać scenicz­ną, a reaguje na nie emocjami odmiennymi.Teatr, który stawia sobie cel wpływania na sposób myślenia widza – a mało jest zjawisk teatralnych, które świadomie z tego celu rezygnują na rzecz – powiedzmy – czystych doznań estetycznych, czyni to odwołując się do sfery doświadczeń emocjonalnych. 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Mam na imię Zofia i jestem twórcą bloga, który właśnie czytasz. Większość wpisów jest nasiąknięta tematem techniki, ponieważ jest to najbliższe mojemu sercu. Bardzo serdecznie zapraszam do lektury!