METODY PROWADZENIA PRÓB

Pomysł Wajdy wydaje się potwierdząc nasze 2ałożenie: próba na równi z przedstawieniem może być dziełem artystycznym. Dobrze – powie ktoś – ale przecież bywa i tak, kto wie, czy nie częściej, że reżyser nie dorasta do aktorów. Oczywiście, ale przypomnijmy, że usprawiedliwieniem rozważań o sztuce reżyserii jest przyjęcie założenia, że przedmiotem zainteresowania są artyści, a więc ci, którzy wyrastają ponad rzemieślniczą przeciętność.  Metod prowadzenia prób jest tyle, ilu reżyserów, wszelka próba systematyzacji jest więc ułomna i skażona dowolnością. Można dzielić próby na „stolikowe” lub „czytane”, „sytuacyjne”, „generalne”. 

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Mam na imię Zofia i jestem twórcą bloga, który właśnie czytasz. Większość wpisów jest nasiąknięta tematem techniki, ponieważ jest to najbliższe mojemu sercu. Bardzo serdecznie zapraszam do lektury!